You are currently browsing the monthly archive for apirila 2010.

HUHEZIko fakultatea. Arratsaldeko 16:15ak. Barregarri irudituko zaizue baina nire istorioa zehaztasun osoz azaldu ahal izateko, komunean nagoela ere esan beharko dizuet. Tiro hotsak entzun ditut eta nahiko beldurtia banaiz ere, komuneko atea irekitzera ausartu naiz, hori bai, kontu askoz eta poliki-poliki. Pasilloko alderik urrunenean, armadun bi gizon ikusi ditut, nire ikaskideak modu bortitzez tratatuz. Morroi hartu dituzte, Joxe irakaslearekin batera. Komunera sartu naiz berriz ere, ez baitut nahi ni ere morroi bihurtzea. Zer egin dezaket?

Lehenik eta behin, eta asko pentsatu baino lehenago, poliziari deitu diot, jakin dezaten zer gertatzen den.  Gero, nire mugikorraren internetari esker, twitter-en honelako esaldi bat idatzi dut, nire lagunak nitaz jakin dezaten: “HUHEZIko fakultatean ikasle eta irakasle batzuk bahituak izan dira, laguntza behar dugu.”

Ondoren, atea ireki dut berriz ere, baieztatu ahal izateko ea zauriturik dagoen edo ez. Zorionez, ez dago zauriturik, beraz, nire bigarren mezua twitterren hauxe izan da: “Ez dago zauritutako inor. Hala ere, bahitzaileak ez doaz brometan, tratu bortitzak jasaten ari dira nire ikaskide eta irakasleak.”

Argazki bat ateratzera ere ausartu naiz; argazkia kalitate onekoa ez den arren, egoeraren berri emateko irudiak dira komunikatzeko gauzarik egokiena, beraz, twitterrera igo dut.

Polizia etorri denean, bahitzaileak inguratu eta harrapatu egin dituzte. Hauxe izan da nire mezua twitterren: “Polizia iritsi da. Bahitzaileak harrapatuta. Ez dago zauriturik. Guztia ondo doa jada.”

Eskerrak momentu motz bat bakarrik izan den, bestela, informatu nahi nuela, bahitzaileak harrapatu egingo ninduten, ez baita oso erraza zerbaitez informatzea ezkutuan.

Honelako gauzak ematen didate niri twiteatzeko gogoa, bizitzan zehar ez baitugu honelako gertakizun askorik bizitzen.

Gaurko eskolara Iban Aranzabal etorri zaigu hitzaldi bate matera.
Iban Aranzabalek irakasle ikasketak egin zituen gure fakultatean, HUHEZIn. Geroago, Gasteizera joan zen euskal filologia ikastera. Goienan egiten du lan eta Sustatuko editore izandakoa da.
Power Point-a martxan jarri du eta bertan azalpen batzuk ematen ditu, gainera bideo batzuk erabiliz. Lehenengoa danbaka.com-ekoa zen, musika taldeei buruzko komunitatea. Bigarrena goiena.net-ekoa. Goiena.net-ek debagoieneko albiste guztiak batzen dituen komunitatea da, bertan bideoak, argazkiak, zorion agurrak, eskelak, gida komertzialak, blogak, etab. agertzen dira. Informazioa euskaraz ematen da. Hirugarren bideoa aldiz, tokiko.tv-rena zen, non telebista interneten bidez ikusteko aukera dugun, edukia aukeratuz.
Iban Aranzabalek esan zigun moduan, Goienako komunitatea anitza da ideologian, pentsaeran, izakeran, jokaeran, … Honek zer esan nahi du?
Goiena debagoiena osorako da. Bertako biztanle bakoitzak ideologia bat dauka. Guztiak gara desberdinak. Pentsatzeko era desberdina da ere. Eta nola ez, Goiena guztiontzat bideratuta doanez, guztion gusturako egin behar da. Hori ezinezkoa suertatu daiteke, baina egia da, Goiena ez dela lotzen pentsatzeko modu batera soilik. Pentsaera desberdinei ateak zabaltzen dizkie. Horrela, ez da sinesgarritasuna galduko.
Hori guztia atzean utzita, Ibanek hedabide bakoitzaren hizkuntzari buruz hitz egin zigun. Ez da berdin hitz egiten elkarrizketa saio batean, edo gazteentzat zuzendurik dagoen saio batean, edo umeentzako saio batean. Beraz, audientziaren adinari begira hitz egin beharko dugu, baita ere saioaren edukiei begira.
Gainera, lehengo gazteen eta oraingo gazteen informatzeko modua aldatu egin da teknologiaren ondorioz. Beraz, audientzia guzti hori berreskuratzeko, informatzeko modu berriak sortu beharko dira.

Komunikatzailearen lan hau aldatuz doa, etengabe.

Gaurko ariketarako google bilatzailea ireki eta gure izen abizena jartzeko eskatu zigun Joxek.
Esan bezala, ireki eta nire izena idazten hasi nintzen. Lehenengo hizkia idatzi orduko, banekien zerbait agertuko zela, orain dela urte asko esan zidatelako googlen agertzen nintzela, opera batean celloa jo bainuen eta egunkarian agertu ginen bertan parte hartu genuen guztiak.
“Bilatu”-ri eman nion. Pentsatu baino emaitza askoz ere gehiago zeuden! Lehena nire myspace-ko kontukoa zen: “myspace profile for Miren Ormazabal” esaten zuen hasieran. Ez nintzen sartu, nahiko argi nuen eta zer agertuko zen. Bigarren emaitza nire lagun baten myspace-koa zen, lagunen artean bainauka. Baina momentu horretan asko harritu nauen gauza bat ikusi nuen. Hirugarren emaitza. Interneten inoiz ez litzaigukeena gustatuko ikustea. Horrela esaten zuen: “Miren Ormazabal – Email, dirección, número de teléfono, ¡Todo!”. Urduri, bertara sartu nintzen. Ez zuen horrelakorik jartzen, baina bain agertzen ziren nire hiru argazki, bi facebook-ekoak eta bat myspacekoa. Beste guztiak ez ziren nireak. Eskerrak!
Laugarren emaitzara jo nuen. Nire facebook-eko profilekoa zen. Ez ninduen harritzen, banekien horrelako emaitzak agertuko zirela. Hurrengoa twitter-ekoa zen. Hemendik aurrera emaitzak ez ziren niri buruzkoak, baizik eta beste Miren Ormazabal batzuei buruzkoak. Hain garrantzitsua al naiz? Ez dut uste. Gainera, myspace, facebook, twiter eta horrelako sare sozialak beste gauza batzuk baino garrantzitsuago al dira? Oso arraroa egiten zait.
Google-ko bigarren orrialdean, hasieran aipatu dudan operaren emaitz hori agertu zitzaidan eta gero berriz ere myspace-ko komentario bat. Gero, issuu-ra igota nuen idatzi bat agertu zitzaidan, blogean igotakoa. Berriz myspace eta berriz bloga. Berriz facebook, berriz twitter, berriz myspace. Twitter, bloga eta facebook. Ez dago niri buruzko ezer gehiago; ez nuen epero gehiago, eskerrak. Googlen agertzen diren beste webgune guztiak ez dute nitaz hitz egiten, baizik eta beste Miren Ormazabal batzuei buruz.
Beraz, google-ko irudietara jo nuen. Nire myspaceko eta facebookeko profileko argazkiak agertzen ziren soilik lehen orrialdean. Bigarrenera jo nuen esperantza gutxiekin: ezer. Hirugarrenean nire klaseko argazki zahar bat ikusi nuen, orain dela 7 urtekoa gutxi gorabehera. Hortik aurrera nire eta nire klase-kideen blogetan agertzen diren argazkiak agertzen dira.
Kontu handiz ibili beharko gara interneten informazio pertsonala eskegitzerakoan.

Egunkariaren gaia oso zabala da.  Kontrako eta aldeko iritziak aurki ditzakegu. Hala ere, informatzerako orduan, ez da objektiboki jokatu, informazioa ez baita izan guztiz benetakoa.

Gezur asko esan ziren eta oraindik ere esaten direla badakigu. Informazioa manipulatua izan da, jendea iraintzea lortu da. Arrazoiak askotarikoak izan daitezke: dirua, min egitea, politika, … Baina gertatu zena ezin da konpondu.

Torturak eman ziren, iraintzeak, … Guzti hori ezin da ezabatu orain. Bai, aske utzi dituzte, baina orain arte jaso dutena ezin da ahaztu.

Zertarako justizia, beti alde batera begira badago? Horri nik ez diot justizia deitzen. Gauza bat epaitu frogarik eduki gabe; hori ez da justizia.

Eta zer gertatzen da kazetari batzuekin? Nora begira zeuden gertakari batzuk baieztatzen ari zirenean? Horiek ez dira kazetari. Beraien iritzia informazio modura ematen dutenak ez dira kazetari. Frogarik gabe zerbait baieztatzen dutenak ez dira kazetari, iritzi-emaile baizik.

Zer gertatzen da? Batzuk irabazteko beste batzuek galdu egin behar dutela? Guzti hori politika kontuak besterik ez dira. Nork daki noiz arte iraungo duen gezurren borroka maltzur honek…

Ikusi dugunez, oso erabilgarria da Google Docs. Frogatzeko, Power Point bat egin dugu, deskarga ilegalei buruzkoa, zuen gustukoa izango delakoan gaude.

Egutegia

2010(e)ko apirila
A A A A O I I
« Mar   maiatza »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Nire Twitterra

Creative Commons lizentzia